Tek kurtuluş, sünnete sarılmakla mümkün olduğuna
göre; bu da; Peygamber (s.a.v.) Efendimiz’e ve O (s.a.v.)’in
Yüce Ashâbı (r.a.e.)’e, ki onlara, onların sünnetlerine
tâbi olmak da Nebî-yi Ekrem (s.a.v.)’e tâbi olmak, Nebî
(s.a.v.)’e tâbi olmak da Allâh (c.c.)’a tâbi olmaktır, (Nisâ s. 80)
Bu da Ehl-i Sünnet’in mutlak müctehîd imâmlarından birine
tâbi olmakla mümkündür. Hepimizin onların fıkıhlarını
öğrenmek ve öğrendiklerimizle âmel ederek Allâh (c.c.)’a
kulluk yapmamız ve Nebî-yi Ekrem (s.a.v.)’e ulaşmamız
gerekiyor. Bundan başka gidilecek bir yol ve tutunacak dal
yoktur.
"Âlimler, Nebîlerin vârisleridir" diye haber verilen
ma’rifetullâh ehli ise âlimibillâh kudsî âlim zâtlardır.
Bu hadîs-i şerîf’e şu manâ verilmiştir: "Kim ki Nebîlere
vâris ise, ancak âlim odur." Cenâb-ı Hâkk’ı bilmeyene
ve Cenâb-ı Hâkk’tan korkmayıp günâh işleyen kimseye
hakîkî âlim denilemez. Âlim olan, herhangi bir maddî
gâyesi olmaksızın, ücretsiz ve bir menfaat karşılığında
olmayarak, sâdece Allâh (c.c.) rızâsı için hâkk yoluna,
Şerîat-ı Mutahhara’nın emirlerine da’vet eder.
Âl-i İmrân suresi 110. ayette geçen "Hayrü’l Ümmeti"
ifadesinden murâd zâhir ulemâsı değildir; çünkü irs tabiri,
pederden evlâda intikâl eden maddî (gelir olan) şeylere
denir. Zâhir ulemâsının ilmi, irsî değil sonradan kazânılmış
olandır. Sonradan kazânılmış olan yani vehbî (Allâh
(c.c.) vergisi) olmayan bir ilme irsî demek doğru olmaz.
Bu sebeble ilmi sonradan kazânmış olan zâhir âlimlerine,
enbiyâların vârisi denilemez.
İmâm-ı A’zam (r.a.)’in, herbiri âlemlere bedel binlerce
talebeyi yetiştirip dünyanın dört bir yanına göndermişler ve
onlar vâsıtasıyla Sünnet-i Seniyye teblîğ ve infâz edilmiştir.
Başta İmâm-ı A’zam (r.a.) Efendimiz’in ve talebelerinin
şefâatlerini Allâhü Teâlâ’dan talep ediyoruz.
(Nûmanî, İmâm-ı Azam Ebû Hanîfe (r.a.)’in Hadis İlmindeki Yeri, s.8-10)
