İslamiyet’in doğuşuyla, dünyanın en uzak köylerinde
yaşayan ve ilimden, güzel sanatlardan, medeniyetin izlerinden
mahrum şerefli bir kavim, birdenbire aydınlık bir
hayata, mutlu bir yaşama kavuşarak, insanlık için örnek
olacak bir medeniyet kurdular. Bu kavim, insanlığın örneği,
bilim ve sanatların hizmetkârı, tüm insanlık için bir övünç
kaynağı haline geldi.
Müslümanlar, dinen ilim ve sanatların öğrenilmesiyle
yükümlü olduklarından, ilahiyat ve dinî felsefede bütün
felsefecileri şaşkınlık içinde bırakacak büyük bir ilerleme
sağladılar. Ruh ilmini ve ahlakı büyük bir özenle işleyerek,
nefsin arındırılması ve ahlakın düzeltilmesi için çaba sarf
ettiler. “Allâh’ın (c.c.) yarattıkları hakkında düşünün, zatı
hakkında düşünmeyin” emrine uyarak, temiz bir düşünceye,
nurani bir kalbe ve doğru bir inanca sahip oldular.
Müslümanlar, gerçeği araştırmak hususunda büyük
bir yetenek göstererek kudretin güzelliklerini ve varlık evrelerini
incelemeye daldılar. Batılıların bugün, bu kadar
mükemmel gözlem araçlarıyla keşfettikleri birçok gerçeğe,
müslümanlar bundan çok asırlar önce vâkıf olmuşlardı.
Müslümanlar, yaşamakta oldukları dünyanın yapısını ve
özel durumlarını da dikkatten uzak tutmadılar. Bitkilerin
anatomisi, tabii botanik ilmi ve sanayiye dair bitki bilgisi
üzerine eserler meydana getirdiler.
Müslümanlar, fikir üretimi ve icat yeteneğine sahip olduklarını,
dünya medeniyetine bıraktıkları birçok bilimsel
keşifleri ve zarif mimari eserleriyle ispat ettiler. Mensubu
oldukları din-i mübin (İslam dini) de onları bu gibi ilimler,
sanatlar, icatlar ve sanayi ile uğraşmaktan men etmemiştir.
Öyleyken nasıl olur da “İslamiyet ilerlemeye engeldir”,
“İslamiyet bilimlerin ve sanatların genişlemesine uygun değildir”
gibi iftiraları cesaretle söyleyenler bulunabilir?
(Ömer Nasuhi Bilmen, Makaleler, s. 200-203)
