🔹 تکیه دادم به خودم، دردمو گفتم به خودم
🎶 این قسمت، یک اپیزود ویژه از پادکست «مدرسهی شادمانی» دربارهی فرسودگی روانی در شرایط بحران و نقش شفقتبهخود در مواجهه با روزهای سخت و طولانیه.
ماهها زندگی با خبرهای نگرانکننده، ترس، ناامنی، بلاتکلیفی و نگرانی برای خودمون و آدمهایی که دوستشون داریم، میتونه ظرفیت روانی ما رو کمکم فرسوده کنه.
گاهی این فرسودگی خودش رو با خستگی و بیانرژی بودن نشون میده، گاهی با تحریکپذیری و خشم، گاهی با اختلال خواب و تمرکز، و گاهی با نوعی کرختی و بیحسی نسبت به اتفاقهایی که در اطرافمون میگذره.
و درست در همین شرایط، ممکنه صدای منتقد درونمون هم بلندتر بشه.
در این اپیزود دربارهی این سؤالها حرف میزنیم:
فرسودگی روانی در بحران چه تفاوتی با خستگی معمولی داره؟
چرا بعضی وقتها بیحس میشیم و بعضی وقتها زود از کوره در میریم؟
بدن و سیستم عصبی در این فرسودگی چه نقشی دارن؟
شفقت به خود چطور میتونه از خودسرزنشی و فشار روانی کم کنه؟
مرز شفقت به خود با بیخیالی و کنار کشیدن از مسئولیت کجاست؟
با اینکه در میانهی فصل روابط هستیم، با توجه به شرایط این روزهای ایران تصمیم گرفتیم این گفتوگو رو بهعنوان یک اپیزود ویژه منتشر کنیم؛ دربارهی روزهایی که شاید بیشتر از همیشه لازم باشه بفهمیم خسته شدن در یک وضعیت فرساینده، الزاماً نشانهی ضعف نیست.
برای این اپیزود از خانم عطیه پورصالح دعوت کردیم.
ایشون درمانگر هیجانمدار، مترجم و تسهیلگر دورهی شفقت بهشیار هستن و در این گفتوگو دربارهی فرسودگی ناشی از بحران و اینکه چطور میتونیم در دل شرایط دشوار، رابطهی مهربانانهتری با خودمون داشته باشیم صحبت میکنن.
اینستاگرام مهمان اپیزود: عطیه پورصالح
پشتیبانی از مدرسهی شادمانی
✨ عنوان این اپیزود از دل ترانهی «آخرین آواز» میآد، با شعری از حسین غیاثی و اجرای علی زندوکیلی.
📌 عنوانهای هر اپیزود، ادای احترامیست به ادبیات فارسی، به شعرها، ترانهها و متونی که از عشق، سوگ، زندگی و عواطف انسانی میگن، تا پُلی باشن بین دانش روانشناسی و زبانِ دل، تا این گفتوگوها عمیقتر، آشناتر و ماندگارتر بشن.
اینستاگرام مدرسهی شادمانی
یوتیوب مدرسهی شادمانی
💬👇 اگر شما هم در ماههای اخیر احساس کردید توان روانیتون مثل قبل نیست، منتظریم تجربههاتون رو زیر این پست بخونیم.
معرفی قطعه:
«آخرین آواز»
ترانهسرا: حسین غیاثی
آهنگساز: علیرضا افکاری
خواننده: علی زندوکیلی
