Kultura łużycka – kultura archeologiczna epoki brązu i wczesnej epoki żelaza występująca między Łabą a Wisłą, znana z osad obronnych i ciałopalnego obrządku pogrzebowego.
Kultura łużycka (ok. 1300–500 p.n.e.) obejmowała rozległy obszar Europy Środkowej w późnej epoce brązu i wczesnej epoce żelaza. Jej najbardziej rozpoznawalnym elementem były osady obronne, w tym Biskupin, często przywoływany jako przykład dobrze zachowanego układu osadniczego z tego okresu. Drugim kluczowym wyróżnikiem był powszechny obrządek ciałopalny.
Termin „kultura łużycka” został wprowadzony w XIX wieku przez Rudolfa Virchowa na podstawie znalezisk archeologicznych z Łużyc. W XX wieku Józef Kostrzewski interpretował ją jako możliwie prasłowiańską, jednak współczesne ujęcia archeologiczne oddzielają kulturę materialną od bezpośrednich identyfikacji etnicznych.
Zanik tej formacji wiązany jest z przemianami klimatycznymi, presją zewnętrzną oraz reorganizacją sieci wymiany w okresie halsztackim.
Podden och tillhörande omslagsbild på den här sidan tillhör
Marcin Marucha. Innehållet i podden är skapat av Marcin Marucha och inte av,
eller tillsammans med, Poddtoppen.
