Witam Państwa, nazywam się Jarosław Drożdż, pracuję w Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, skąd nagrywam podcast Kardio Know-How. W tym odcinku omawiam najnowszy dokument ACC/AHA dotyczący kardiologicznej opieki poporodowej.
Nowy dokument ACC dotyczący opieki sercowo-naczyniowej po porodzie zwraca uwagę, że połóg powinien być traktowany jako okres najwyższego ryzyka sercowo-naczyniowego, ponieważ ponad połowa zgonów związanych z ciążą występuje właśnie po porodzie, a pierwsze dwa tygodnie są okresem największego zagrożenia niewydolnością serca, udarem i ponowną hospitalizacją (https://www.jacc.org/doi/10.1016/j.jacc.2025.11.001). Powikłania ciążowe, takie jak nadciśnienie ciążowe, stan przedrzucawkowy, cukrzyca ciążowa czy poród przedwczesny, należy traktować jako pełnoprawne markery przyszłego ryzyka sercowo-naczyniowego i wskazanie do długoterminowej prewencji. Kontrola kobiety po porodzie nie powinna kończyć się po sześciu tygodniach – opieka kardiologiczna powinna obejmować cały pierwszy rok, szczególnie z obowiązkowym pomiarem ciśnienia w 5.–7. dobie, gdy ryzyko ciężkiego nadciśnienia jest największe. Autorzy proponują bardziej agresywne podejście do leczenia nadciśnienia poporodowego, rozważając rozpoczęcie lub intensyfikację terapii już przy wartościach około 130/80 mmHg, aby ograniczyć powikłania i hospitalizacje. Kobiety z wysokim ryzykiem według mWHO II–IV lub CARPREG II powinny pozostawać pod opieką zespołu cardio-obstetric, a najcięższe pacjentki przez pierwsze 72 godziny po porodzie powinny być monitorowane na OIT. Przed wypisem każda kobieta powinna być oceniona pod kątem objawów alarmowych, takich jak duszność spoczynkowa, ból w klatce piersiowej, tachykardia, zaburzenia saturacji, ortopnoe, nowe szmery czy objawy niewydolności serca, a ból głowy po porodzie wymaga diagnostyki do czasu wykluczenia poważnych przyczyn neurologicznych i naczyniowych. Nowością praktyczną jest możliwość wykorzystania BNP oznaczanego w 2.–3. dobie po porodzie u kobiet zagrożonych przeciążeniem objętościowym i niewydolnością serca. Leczenie niewydolności serca nie powinno być automatycznie przerywane z powodu karmienia piersią – za zgodne z laktacją uznaje się m.in. enalapryl, kaptopryl, metoprolol, karwedilol, spironolakton i digoksynę, natomiast dla ARNI, ARB i inhibitorów SGLT2 nadal brakuje wystarczających danych. Antykoagulację należy wznawiać wcześnie po porodzie, stosując heparyny, a następnie warfarynę, która jest bezpieczna podczas karmienia, podczas gdy DOAC pozostają niewskazane w laktacji. Dokument podkreśla także konieczność rutynowej oceny zdrowia psychicznego po porodzie, obejmującej depresję, lęk i przemoc domową. W praktyce oznacza to, że kobieta po ciąży z powikłaniami sercowo-naczyniowymi nie powinna być traktowana jako pacjentka „położnicza”, lecz jako osoba z trwałym zwiększonym ryzykiem chorób serca wymagająca dalszej prewencji i opieki kardiologicznej.
Szczegółowy TRANSKRYPT do odcinka.
Podcast jest przeznaczony wyłącznie dla osób z profesjonalnym wykształceniem medycznym.
