Wyobraźcie sobie świat, w którym niebo nad Anglią regularnie zasnuwa się dymem płonących osad, a na horyzoncie pojawiają się smocze łodzie. Jest IX wiek. Anglosaska Brytania, podzielona na rywalizujące królestwa, drży w posadach. Nadciąga Wielka Armia Pogan - wikingowie. Jeden po drugim upadają potężne domy: Northumbria, Anglia Wschodnia i wreszcie Mercia, serce wyspy, kraina obejmująca dzisiejsze Midlands. Wikingowie rozrywają Mercię na strzępy, tworząc na jej wschodnich ziemiach tak zwane Pięć Borów - ufortyfikowane bazy skąd kontrolują terytorium. Wśród nich są Derby, Nottingham, Lincoln, Stamford i to, które nas dziś szczególnie interesuje: Leicester.
Gdy wydaje się, że chrześcijańska Anglia przestanie istnieć, na południu, w królestwie Wessex, pojawia się człowiek, który podejmuje rękawicę. Alfred Wielki. Po latach ucieczek i partyzanckiej walki na bagnach, Alfred zbiera siły i w 878 roku pod Edington rozbija armię wikingów prowadzonych przez Guthrama. To moment zwrotny, ale Alfred wie, że sam Wessex nie wygra wojny. Potrzebuje sojuszu z tym, co zostało z Merci.
Aby uzmysłowić sobie jak wielkim zagrożeniem byli wikingowie warto wspomnieć, że ojciec Alfreda zabrał go na pielgrzymkę do Rzymu aby prosić papieża o pomoc w walce z poganami.
Wtedy dochodzi do kluczowego małżeństwa. Alfred żeni się z Ealhswith, kobietą wywodzącą się z mercińskiego rodu królewskiego. To nie był tylko polityczny kontrakt - to był fundament pod budowę nowego, zjednoczonego narodu. Z tego związku rodzi się dwójka niezwykłych dzieci: starsza córka Æthelflæd oraz jej młodszy brat, Edward, nazwany później Starszym.
Æthelflæd zostaje wysłana do Mercii, by poślubić tamtejszego władcę, ealdormana Æthelreda. Kiedy jej mąż zapada na zdrowiu, a potem umiera, dzieje się coś bezprecedensowego. Panowie z Mercii - dumni wojownicy, którzy nigdy wcześniej nie wyrazili zgody na to, by rządziła nimi kobieta - dobrowolnie uznają Æthelflæd za swoją jedyną władczynię. Otrzymuje tytuł Pani Mercjan.
Æthelflæd nie zamierza jednak tylko siedzieć na zamku w Tamworth. Rozpoczyna genialną i brutalną kampanię militarną przeciwko wikingom, ściśle współpracując ze swoim bratem Edwardem, który w tym samym czasie naciska na najeźdźców od południa. Pani Mercjan stosuje nowatorską taktykę - zamiast tylko walczyć w otwartym polu, buduje sieć ufortyfikowanych grodów, odcinając wikingów od zaopatrzenia.
W 917 roku Æthelflæd uderza na Derby. Dochodzi tam do krwawej, brutalnej bitwy. Ściany twierdzy spływają krwią, zginęło czterech z jej najbliższych, najbardziej zaufanych oficerów, ale miasto zostaje zdobyte. To zwycięstwo odbija się echem po całej Anglii.
I tu przenosimy się do Leicester. Rok 918. Wikingowie rządzący Leicester, oszołomieni i przerażeni tym, co spotkało ich pobratymców w Derby, zdają sobie sprawę, że armia Pani Mercjan maszeruje prosto na nich. Leicester było potężną bazą, otoczoną starymi, rzymskimi murami, które dawały ogromną przewagę obronną. Mimo to, widząc determinację i militarny geniusz Æthelflæd, duńscy wojownicy z Leicester podejmują decyzję, która zszokowała ówczesny świat. Zamiast walczyć do ostatniej kropli krwi, otwierają bramy miasta i poddają się bez oddania jednego strzału, przysięgając jej wierność. Dla Leicester nie był to jednak upadek, lecz początek powrotu do anglosaskich korzeni.
Æthelflæd jest u szczytu potęgi. Nawet wikingowie z Yorku w Northumbrii wysyłają posłów, chcąc oddać się pod jej protekcję. Niestety, w czerwcu 918 roku, zaledwie kilka miesięcy po triumfie w Leicester, Pani Mercjan nagle umiera.
W tym momencie historia pisze kolejny, niezwykły rozdział. Władzę w Mercii przejmuje córka Æthelflæd, Ælfwynn. To absolutny ewenement w historii wczesnośredniowiecznej Europy - jedyny udokumentowany przypadek u Anglosasów, kiedy władza nad państwem przechodzi legalnie i za zgodą możnych z kobiety na kobietę.
Jednak ten rewolucyjny moment nie trwa długo. Na scenę wkracza brat Æthelflæd, Edward Starszy. Edward, rządzący Wessexem, widzi w tej sytuacji ogromne ryzyko osłabienia frontu przeciwko wikingom, ale też idealną okazję do realizacji marzenia swojego ojca. Zimą 919 roku wkracza ze swoim wojskiem do Mercii. Pozbawia swoją siostrzenicę władzy, wywozi ją na południe do Wessexu, gdzie dziewczyna znika w mrokach historii, prawdopodobnie w jednym z klasztorów.
Edward Starszy przejmuje bezpośrednią kontrolę nad całą Mercią, w tym nad zdobytym przez siostrę Leicester. Likwiduje niezależność tego królestwa, ale robi coś znacznie większego - łączy ziemie Wessexu i Mercii w jeden, potężny organizm państwowy. To właśnie działania Edwarda, oparte na militarnych fundamentach wzniesionych przez jego genialną siostrę Æthelflæd, ostatecznie jednoczą rozbite królestwa, tworząc podwaliny pod państwo, które już niedługo świat zacznie nazywać Anglią.
