همراهان نازنین، در این قسمت از «ایرانِ ممکن» با هم وارد یکی از مهمترین پرسشهای تمدن و زندگی جمعی میشویم: رفاه عمومی واقعا یعنی چه و چهگونه میتواند هدف نهایی توسعه و پیشرفت یک جامعه باشد؟ آیا رفاه فقط آسایش و راحتی یک قشر محدود است یا حق مسلم همه مردم؟ حضرت عبدالبهاء در رساله مدنیه ما را به بازنگری در مفهوم رفاه دعوت میکند؛ مفهومی که محدود به بعد اقتصادی نیست و عدالت، آموزش، اخلاق، معنویت، فرصت برابر و ارتقای تواناییهای انسانی را هم شامل میشود، بهگونهای که رفاه بدون تعلیم و تربیت میتواند به انحراف و فساد بینجامد و برابری مطلق، هدف نیست بلکه فرصت برابر و دسترسی عادلانه به منابع و امکانات است. ایشان تأکید میکنند که حکومت، فرهنگ، آموزش و اخلاق همگی ابزارهای تحقق رفاه عمومیاند و تنها با پیوند این ابعاد میتوان جامعهای پویا، عادلانه و انسانی ساخت. این گفتوگو دعوتی است به بازاندیشی در معیارهای پیشرفت، بازتعریف رفاه و یافتن مسیرهایی که در آن آسایش، عدالت، کرامت و رشد انسانی برای همه مردم نه یک امتیاز، بلکه یک حق واقعی باشد، تا شاید بتوانیم با نگاهی تازه، رفاه را نه امتیاز ثروتمندان، بلکه نتیجه خرد، اخلاق و مسئولیت جمعی ببینیم.
Podden och tillhörande omslagsbild på den här sidan tillhör
PersianBMS. Innehållet i podden är skapat av PersianBMS och inte av,
eller tillsammans med, Poddtoppen.
