یه جایی توی زندگی میفهمی که قراره خودت خودت رو جمع کنی. نه با حرفهای قشنگ. نه با امید الکی. با واقعیت. اینکه شاید هیچکس نیاد دستت رو بگیره. و این ترسناک نیست. این بلوغه. از وقتی اینو فهمیدم کمتر ناامید شدم. چون دیگه منتظر کسی نیستم که نجاتم بده. فقط هر روز یکم خودم رو نگه میدارم Rss Apple Podcaster →
