شماره ۵ | جنگ ما | چهل روز زیر بمب

سی‌وهشت روز، جغرافیای ما مچاله شد. دنیا با تمامِ عرض و طولش، آن‌قدر عقبنشست تا شد قواره‌ی همین خانه، همین مبل، و چهاردیواری‌هایی که مرزِ تمامِ جهانِما شد. آسمانِ ما غریبه شده بود؛ آن‌قدر ناآشنا که بیش از آنکه ببینیم، شنیدیم. گوش‌هایمان تیزتر از چشم‌هایمان شد و در ظلماتِ مطلق، دست‌هایمان را به زبریِدیوار گرفتیم تا مسیر را بجوییم و از حرکت باز نمانیم .

جنگ برانگیزاننده‌ی حواس است، اما دوست‌داشتنی نیست. از آن‌هایی است که بدنرا تکانِ ریزی می‌دهد و ناگهان، همه‌چیز برای بیدار ماندن قد می‌کشد. در آنسی‌وهشت روز، جهان عقب رفت ، عقب رفت ، عقب رفت تا هیچ‌چیز جز «گرما» نماند. گرمایِ لحظه‌ی نخستین؛ همان نقطه‌ ای که همه‌چیز در آن مچاله بود و  متولد شد.

ما فقط زنده‌ماندگانِ تصادفیِ یک تقویمِ پرآشوب نیستیم؛ ما «بازمانده‌ایم». و بازماندهبودن، یعنی بلد شدنِ رسمِ «خاموشی‌کشی»؛ یعنی تصاحبِ توانِ روایت در لحظه‌ایکه در آستانه‌ی تماشای جهانی ایستاده‌ایم که اگرچه تازه است، اما غریب است. چنان که شمس فرمود: «منغریبموغریبراکاروانسرالایقاست.»

این پادکست، روایتِ آن کاروانسرای غریبی است که پس از انفجارِ آن سی‌وهشتروز، برای خودمان ساختیم. روایتی برای دیدنِ افق‌هایی که فقط از میانِ شعله‌های آنگرمای نخستین، تماشایی می‌شوند.»