سوگل این عنوان رو برای داستانش انتخاب کرده که در اپیزود ۱۸ پاپکست منتشر شده.
دخترانی در سرزمین من نفس میکشند، با حنجرههایی که قفسه سینهشان را به لرزه درمیآورد، اما صدایی از آن بیرون نمیآید. آنها ملودیهایی را در سر میپرورانند که هیچ گوشی به آن آشنا نیست و شعرهایی را در دل میبافند که هیچ زبانی یارای بیانشان را ندارد. در کشوری که نغمه زنان خاموش است، هنرشان در پستوی خانهها پژمرده میشود و شور و اشتیاقشان در سکوت اجباری رنگ میبازد.
قلبهایشان لبریز از آواهایی است که میخواهند در فضا بپیچند، داستانهایی که مشتاقانه منتظر روایت شدن هستند و احساساتی که در قالب نتها فریاد خواهند زد. اما دیوارهای بلند سنت و قانون، سایهای سنگین بر استعدادشان افکنده و آنها را از ابتداییترین حقشان، حق بیان هنری، محروم کرده است.
چشمانشان گواه اندوهی پنهان است، اندوه هنری که مجال بروز نیافته، استعدادی که به بار ننشسته و روحی که در حسرت پرواز مانده است. آنها هر روز شاهد به پرواز درآمدن صدای دیگران هستند و در سکوت خود، آرزوی رهایی را زمزمه میکنند.
این سکوت، سکوت رضایت نیست، بلکه فریادی خفه شده است. این خاموشی، نشانه بیهنری نیست، بلکه حجابی اجباری بر چهره خلاقیت است. این دختران، گنجینههایی از هنر و احساس هستند که در انتظار روزی به سر میبرند که قفل سکوت شکسته شود و صدایشان، رسا و آزاد، در آسمان سرزمینشان طنین انداز گردد. روزی که هنرشان به رسمیت شناخته شود و نغمههایشان، نه در خفا، بلکه در روشنایی صحنهها شنیده شود. امید به آن روز، در قلبهایشان زنده است، همچون شعلهای کوچک که در تاریکی میسوزد و نویدبخش سپیدهدمی روشن است.
Podden och tillhörande omslagsbild på den här sidan tillhör
Reza. Innehållet i podden är skapat av Reza och inte av,
eller tillsammans med, Poddtoppen.
