Lawrence Durrell benim için İskenderiye Dörtlüsü’ndeki amacına ulaştı; anlatıcının muteberliğine, gerçekliğin mutlaklığına inancımı yitirdim. İlk kitapta “ak” dediğin bu kitapta b.k çıktı; motivasyonunu bir türlü anlayamadığım karakter üst akıl oldu, tüm oyunu kurguladı. Bu kitabın da gerçekliğin ancak bir kısmını kapsayabileceği, “doğru”ya asla tam anlamıyla sahip olamayacağımızın kabullenişi ile serinin son kitabına doğru gidiyoruz.
Söylemek istediğiniz bir şey olursa Instagram’da “ben bi kitap okudum” hesabında bölüme ilişkin gönderinin altına yorum bırakabilirsiniz:
