"Łajdak", "łotr" i "łobuz"

Wyraz "łajdak" zapożyczyliśmy z języka czeskiego, w którym "lajdák" oznaczał wałkonia, próżniaka, nieroba. Słowo to pochodzi od czasownika "lajdat se", czyli wałęsać się, obijać się. Według etymologów czeska forma powstała z wcześniejszego "landat", a ten wziął się od niemieckiego "Landstreicher", czyli włóczęga. Pierwotnie "łajdak" był więc człowiekiem, który bez celu się wałęsał i unikał pracy, czyli postępował w sposób sprzeczny z przyjętymi zasadami. I stąd właśnie dzisiejsze znaczenie. "Łotr" z kolei trafił do polszczyzny wprost z języka średnio-wysoko-niemieckiego, w którym lot(t)er oznaczał między innymi nicponia, człowieka niecnego, a wcześniej - coś marnego, bezwartościowego, a także luźnego i wiotkiego, co z czasem zaczęto odnosić również do ludzi, którzy nie trzymają się zasad. "Łobuz" jest rdzennie słowiański. Pochodzi od prasłowiańskich form lobuzъ lub lobozъ - chwasty, zielsko. Określenie to z czasem odnosić do ludzi, których zachowanie oceniano negatywnie...