Er þetta of mikið? Of stórir tölvuleikir? Of mikið af efni á streymisveitum? Of margir valkostir? Verðum við að geta spilað leik og horft og þátt og verið í símanum á sama tíma? Er þetta ný tegund miðlunar í dag? Hannes Óli segir okkur frá "second-screen theory", við syrgjum þá tölvuleiki sem við höfum ekki náð að klára og köfum ofaní allt dótið sem við höfum keypt gegnum hópfjármögnun á borð við Kickstarter.
Tossaspilararnir eru mættir á ný fyrir framan hljóðneman og ræða málin af dýpt og næmni, eins og vanalega. Og hver veit nema það komi jafnvel óvæntir gestir eða tveir...
Endilega takið þátt í umræðum og segið ykkar skoðun í hópnum okkar á Facebook:
Podden och tillhörande omslagsbild på den här sidan tillhör
Hljóðkirkjan. Innehållet i podden är skapat av Hljóðkirkjan och inte av,
eller tillsammans med, Poddtoppen.
