W najnowszym odcinku wideokastu „Temat tygodnia” Karolina Lewicka i Rafał Kalukin biorą pod lupę pierwszy rok urzędowania Karola Nawrockiego. Kalukin zauważa, że prezydent, który początkowo był zagadką, stał się „politycznym radykałem”, który w swoim radykalizmie jest wręcz do bólu przewidywalny.
Analizujemy, jak prezydent stał się tzw. wetomatem. Weto prezydenta jest dziś stosowane niemal seryjnie, co ułatwia grę, którą prowadzą polski rząd i Donald Tusk. Choć Nawrocki wygrał wybory, pokonując Rafała Trzaskowskiego, jego polityczny byt pozostaje nierozerwalnie związany z partią Prawo i Sprawiedliwość. Mimo narracji o „kandydacie obywatelskim” była to w istocie decyzja Jarosława Kaczyńskiego.
Sporo miejsca poświęcamy też specyficznemu rysowi osobowościowemu prezydenta. Dawny prezes IPN, szef instytucji, jaką jest Instytut Pamięci Narodowej, jawi się w analizie Kalukina jako postać, którą cechują silny narcyzm i niemal religijny mesjanizm. Przywołujemy wywiad rzekę z prof. Nowakiem, z którego wyłania się figura „wojownika” pozbawionego układu nerwowego, postrzegającego świat jako ring i pole nieustannej konfrontacji. Kalukin krytycznie ocenia też wpływ prezydenta na dyplomację, wspominając o odebraniu odznaczenia, jakim jest Order Orła Białego, Wołodymyrowi Zełenskiemu oraz o blokowaniu nominacji polskim ambasadorom.
Lewicka i Kalukin zastanawiają się również, czy Nawrocki to ostateczny koniec modelu, jaki reprezentowała dawna polska inteligencja. W przeciwieństwie do polityków, których formowały PRL i transformacja Polski, jak Aleksander Kwaśniewski czy Bronisław Komorowski, Nawrocki reprezentuje pokolenie 40-latków ukształtowanych przez nową polityczność i plemienną mentalność. Nawet Andrzej Duda zachowywał pewne inteligenckie pozostałości, których u Nawrockiego trudno się doszukać.
Na koniec o przyszłości: choć prezydent twardo licytuje, wetując choćby takie rozwiązania jak ustawa ws. SAFE, jego szanse na reelekcję w 2030 roku mogą stopnieć wraz ze słabnącym poparciem dla PiS.
Dowiesz się z tego odcinka:
1. Co o charakterze prezydentury mówi fakt, że Nawrocki postrzega rzeczywistość jako „ring” i pole nieustannej konfrontacji?
2. W jaki sposób osobowość Nawrockiego, nacechowana narcyzmem i mesjanizmem, wpływa na jego postrzeganie własnej sprawczości politycznej?
3. Dlaczego model prezydentury uprawiany przez Karola Nawrockiego jest uznawany za definitywny koniec ery prezydentów inteligentów?
Podden och tillhörande omslagsbild på den här sidan tillhör
Polityka. Innehållet i podden är skapat av Polityka och inte av,
eller tillsammans med, Poddtoppen.