No deja de ser una ironía que, Fue sólo un accidente, el filme más premiado y notorio del iraní Jafar Panahi en la década del 2020 sea precisamente el que rompe con el camino que el realizador había estado transitando durante quince años de su carrera: ante la prohibición de ejercer su profesión por parte del régimen teocrático de los ayatollahs, el cineasta dirigió su mirada sobre sí mismo, produciendo una serie de filmes en los que exploró su propia forma de observar la realidad (This is not a Film, Closed Curtain y Taxi), para luego cuestionarla sin reservas (3 Faces). Ese proceso de crítica se topó con una pared, con un no poder ir más allá en No Bears, uno de los grandes filmes de autor en lo que va del siglo, abierto homenaje de Panahi a su maestro Abbas Kiarostami, pero también una advertencia acerca de los límites que un artista decide o no cruzar. La respuesta a ese punto de quiebre es Fue sólo un accidente: tragedia y comedia, aderezada de absurdo y crueldad. Panahi vuelve a la ficción, pero pagando un costo. De eso y más se habla en este podcast.
Podden och tillhörande omslagsbild på den här sidan tillhör
Civilcinema. Innehållet i podden är skapat av Civilcinema och inte av,
eller tillsammans med, Poddtoppen.